Luisterend oor, observerend oog

Die kleine man kan er eigenlijk niet zoveel aan doen

Wij zijn nu ook al twee jaar bij een kinderarts. Dit na maanden van uitputting en tegenslag, gesloten deuren, onbegrip enzovoorts. Gelukkig kwam er een nieuwe wijkverpleegster en jawel: een luisterend oor, observerend oog en iemand die inzag dat er dringend hulp nodig was. Eindelijk werden er afspraken gemaakt. Eerst met een pedagoge, hij ging naar een peuterspeelzaal. Maar het werd er allemaal niet beter op.

Toen is de pedagoge naar onze huisarts gegaan en heeft de verwijzing voor de kinderarts geregeld. Ook daar werd hij weer geobserveerd en er werd Ritalin voorgeschreven, 3 maal daags 2,5 mg. Dat werkte niet, dus werd de dosering verhoogd. Nu zit hij op 3 maal daags 10 mg, en nog is hij niet te stuiten.

Onze zoon is 4 jaar oud en maakt ons zo nu en dan bang, bang voor wat hij zichzelf of een ander aan zou kunnen doen. Nu gaat hij naar een medisch kleuterdagverblijf. We hopen dat ze daar kunnen achterhalen wat er werkelijk aan de hand is. We hopen dat zij een behandelmethode kunnen vinden, als die er is.

Tot nu toe redden wij ons met de Ritalin en de melatonine (als hulp bij de slaapproblemen), wetende dat die kleine man er eigenlijk niet zoveel aan kan doen.
Zolang je dat maar in je achterhoofd houd, kom je een heel eind...


Corina Bouw