Boeken
'Ik wilde alleen maar
rust'
enkele fragmenten uit deze
bundel ervaringen met ADHD
Om een indruk
te geven, hier nog wat titels van andere bijdragen in
deze bundel:
Wij hebben zó vaak om hulp
geroepen ...
Wanneer luisteren ze dan eens
naar de ouders?
Zij noemen het overleven, wij
noemen het liefde!
Chaos in het gezin
Het is een lekker knuffeldier
Hoezo, druk?
Vechten, vechten
bestellen
verantwoording en auteursrecht
uw belevenissen
Ik leg het
niet meer uit!
René, zeven
jaar.
Geboren na een zwangerschap van
tweeënveertig weken en drie dagen.
Opmerking van de gynaecoloog:
"Nou, nou, dat werd wel tijd,
de placenta is helemaal op."
Blauwe huidskleur vlak na de
geboorte.
Huilbaby.
Koemelkovergevoeligheid.
Astma
Niet kruipen.
Snel lopen.
Niet willen stoppen met leuke dingen,
niet naar huis willen van de
peuterspeelzaal,
later niet van school.
De peuterpuberteit die maar niet over
wil gaan.
Doorkleuteren?
Onhandig.
Gefrustreerd.
Druk, niet te remmen.
Luistert niet.
Slim.
Kan niet tegen veranderingen.
Raakt snel het overzicht kwijt.
Strak ritme.
Vreselijke vakanties.
Ik probeer mijn verhaal op papier te
zetten. Het valt niet mee.
De afgelopen zeven jaar spoken door
mijn hoofd. Alle opmerkingen die we
kregen,
alle goedbedoelde adviezen, al het
onbegrip. We hebben een lieve,
vrolijke, aanhankelijke, slimme zoon.
Maar hij komt er niet uit.
Hij is niet echt hyperactief. Hij is
druk, dat wel.
De conclusie van het psychologisch
onderzoek was voor ons heel
belangrijk:
"Hoewel
de diagnose ADHD alleen door een
kinderpsychiater gesteld kan
worden,
zijn er op grond van dit
onderzoek wel degelijk
aanwijzigen voor ADHD-gedrag.
Er is sprake van toenemende
concentratieproblemen en
bewegingsonrust met druk,
ontremd gedrag.
Naarmate de ochtend vordert heeft
hij meer structuur van buitenaf
nodig.
Daarnaast is er sprake van
koppigheid en een sterke eigen
wil".
HOERA, HET
LIGT NIET AAN ONS.
Inmiddels heeft de kinderarts het
bevestigd en is er proefmedicatie
geweest.
En niet te vergeten de leerkracht,
juf Liesbeth, die heel veel geduld
met ons en René heeft en ook nog de
nodige lijsten moest invullen.
En laten we opa en oma niet vergeten
die door middel van logeerpartijen
de druk verminderden.
Met de moedercursus,
beloningssystemen, fysiotherapie,
video-home-training,
de kinderarts, Ritalin en in de
toekomst een sociale
vaardigheidstraining,
redden we het wel. Al zullen we
allemaal wel vaak op herhaling
moeten.
Onze dochter van twee zal mee moeten
in het strakke ritme dat bij ons
thuis belangrijk is. Nu heeft ze er
nog geen last van. Later zal ze er
wel tegen protesteren. Voorlopig
vindt ze dat ze een geweldige broer
heeft!
Verschenen
in de bundel 'Ik wilde alleen maar
rust' © 1999
|
bestellen
verantwoording en auteursrecht
uw
belevenissen naar boven
Mijn broertje ...
het is een kanjer!
Ik ben een meisje
van 17 jaar en heb een broertje, waarvan
ik zijn naam niet wil noemen, met ADHD.
Op het eerste
gezicht lijkt er niets met hem aan de
hand, het is een leuke jongen om te zien
met een knap koppie.
Maar toch is er iets met dat koppie aan
de hand en wat zou ik graag willen dat
daar iets aan gedaan zou kunnen worden,
voor hem, voor mijn ouders, maar ook voor
mezelf.
Leven met een
broertje met ADHD is moeilijk, maar soms
ook héél grappig. Opeens een
onverwachte opmerking aan tafel, waar we
allemaal verschrikkelijk om kunnen lachen
en dan nog één en nog één en... net
zolang totdat er iemand heel boos moet
worden en hij weer boven zit en ik aan
tafel, met twee kwade ouders. Waarom het
bijna elke avond zo moet gaan! Ik weet
het niet... wist ik het maar!
Mensen die zonodig
ook nog even moeten vertellen wat een
vervelend joch je broertje wel niet is,
en je zeggen wat hij allemaal verkeerd
doet, en je dan ook nog gaan vertellen
hoe je hem moet 'behandelen'.
Je hebt er niks aan.
Zelf weet ik
honderd keer beter hoe hij is en hoe
vervelend hij doet, maar ook hoe lief hij
kan zijn.
"Wat
heb je, ben je ziek?
Wil je wat drinken?
Zal ik even helpen?
Hoe gingen je tentamens?
Jeetje, heb je alweer een
onvoldoende, erg zeg!"
Niet beseffend dat
hij voor een deel zelf schuldig is aan
die onvoldoende omdat hij telkens stoort
als je aan het leren bent en je je dan
zó boos maakt dat je niet meer kúnt
leren.
Ik probeer de
momenten dat ik alleen thuis met hem ben
te ontwijken, omdat ik van tevoren al
bedenken kan dat het fout gaat, en daar
ben ik bang voor. Want als hij boos is,
gaat hij helemaal door het lint en dan is
niets hem te gek, geen stoel, geen
schaar, zelfs geen mes.
Niet dat hij mij iets aandoet, maar
toch... Het schijnt volgens velen (ook
volgens mijn ouders) het beste te zijn om
niet te reageren, maar volgens mij werkt
dat niet, dat houdt niemand vol of je
schiet in de lach door dat mallotige
gedoe of je wordt verschrikkelijk boos.
Ikzelf heb een
andere 'manier'; hem verbieden mijn kamer
in te komen heeft geen zin, dan trapt hij
net zo lang tegen de deur totdat ik hem
zijn zin geef en vaak houdt hij dan nog
niet op. Dus probeer ik hem voor te zijn.
Als ik hoor dat hij de trap op komt,
vraag ik gewoon of hij er bij komt
zitten, maar als hij komt, moet hij zich
aan mijn 'regels' houden en dat betekent:
alles waar je aankomt op zijn plaats
terug zetten en vragen of je iets mag
lenen.
Het is best wel
inspannend, maar het werkt. Ook al scheld
ik hem vaak uit, roep ik dat ik hem
inruil voor het broertje van een vriendin
of zeg ik dat ik ergens anders ga wonen
waar hij niet is, ik meen er natuurlijk
niks van ook al heb ik het moeilijk met
hem.
Als ik even helemaal genoeg van hem heb,
ga ik een paar dagen logeren of blijf ik
wat langer bij de voetbal en dan kan ik
er weer tegen.
Waarom bestaat er
niet zoiets als een gebruiksaanwijzing
voor kinderen met ADHD, voor televisies
heb je die toch ook! Volgens mij omdat
ieder kind uniek is, het is geen apparaat
waarvan er miljoenen hetzelfde zijn.
Mijn broertje is
een uniek hyperactief jochie waar ik best
wel trots op ben. En ik weet zeker dat
hij het nog ver zal schoppen, want het is
een KANJER!
Verschenen in
de bundel 'Ik wilde alleen maar rust' ©
1999
|
bestellen
verantwoording en auteursrecht
uw belevenissen
naar boven
Er is veel voor
nodig om me te doen stoppen
Als 60-jarige man
heb ik dagelijks te maken met ADHD.
Namelijk met mijzelf.
Ik kan je aan den lijve vertellen hoe het
is om te moeten leven met deze stoornis,
die maakt dat je steeds weer opnieuw
teleurgesteld bent in alles wat je doet.
Soms zelfs zo erg dat je de moed wel wilt
opgeven,
omdat toch niets schijnt te lukken en je
steeds maar weer een teleurstelling te
verwerken krijgt. Tenminste zo is het bij
mij.
Tot voor vijf jaar had ik nog nooit aan
deze stoornis gedacht of er zelfs maar
van gehoord. Wel was het zo dat er aan de
lopende band telkens dingen mis gingen.
Nu kan ik mezelf wat beter accepteren,
moet ik leren met de dingen anders om te
gaan.
Het is me niet duidelijk of in de tijd
dat ik lagere school kind was, ADHD
bestond. Je moet niet vergeten, ik was
zeven jaar, toen de oorlog afgelopen was
en had wel iets anders te doen. Ik moest
stilzitten en doen wat de juf of de
meester zei. Mijn beide ouders zijn dood,
dus die kan ik niets meer vragen. Zelf
weet ik me ook niet veel meer te
herinneren van het gedrag van toen.
Ik heb altijd gevoeld dat er iets met mij
was. Wat, dat werd nooit duidelijk,
totdat ik een paar jaar geleden een
artikel over ADHD onder ogen kreeg.
Daarin stonden allerlei herkenbare
dingen, die maakten dat ik het gevoel had
dat de puzzelstukjes op hun plaats
vielen. Daarmee was mijn probleem niet
opgelost. Het begon nu pas eigenlijk.
Ik had natuurlijk in de voorgaande tijd
een gedrag aangeleerd waarmee ik me kon
redden. Het was nu niet het gedrag
waarmee men vrienden maakt, maar wel om
te overleven. Door de herkenning was het
niet meer mogelijk om te doen alsof.
Ik heb een nieuwe
relatie en die wordt af en toe gek van
mijn gedrag, bijvoorbeeld omdat ik geen
rem heb. Als ik iets doe of zeg, blijf ik
maar doorgaan zonder dat ook maar iets
van wat de ander zegt tot me doordringt.
Er is veel voor nodig om me te doen
stoppen. Ik weet het maar krijg het nog
niet onder controle.
Als ik al eens met lotgenoten praat hoor
ik diezelfde verhalen en kom ik diezelfde
gevoelens van onmacht en verdriet tegen.
Wat ik van vroeger nog wel weet is dat ik
me zeer slecht concentreren kon. Sommige
dingen op school gingen vanzelf, anderen
gingen niet. Er was, wat ik me herinner,
geen hulp.
Toen ik veertien jaar was, ben ik gaan
werken. Eerst op kantoor, dat lukte niet,
toen met mijn handen, dat ging beter,
maar toen moest ik weer leren en dat ging
weer niet. Er was dus geen extra hulp,
geen kennis bij mijn ouders, anders
hadden ze zeker iets gedaan.
Als ik terugkijk is mijn leven een
aaneenschakeling van teleurstellingen,
zonder te weten wat de oorzaak is.
Nu de oorzaak bekend is, is het nog geen
garantie voor geen teleurstellingen, het
is alleen wat gemakkelijker omdat me nu
met een flits duidelijk wordt dat het
weer eens de bekende fout is.
Het blijft, hoe dan ook, moeilijk om te
functioneren binnen een normaal gezin met
normale mensen.
Alle publiciteit kan maken, dat er een
breder deel van de bevolking inzicht
krijgt en misschien iets meer begrip,
maar de persoon met ADHD zal te allen
tijde zelf een manier moeten vinden om
beter/anders met zijn/haar handicap om te
gaan.
Verschenen in
de bundel 'Ik wilde alleen maar rust' ©
1999
|
bestellen
verantwoording en auteursrecht
uw belevenissen
naar boven
Ik weet wie je
bent ...
Je hebt een
hart van goud.
Je bent zo goed voor iedereen,
maar 'iets' verpest het gewoon.
Het lijkt wel een soort ziekte,
wat het misschien ook wel is,
maar daar kan jij niks aan doen
Ik weet hoe het zit,
maar daarom heb ik nog wel verdriet
en word nog wel kwaad.
Kwaad op jou
wat niet tot je doordringt
en daarom is m'n verdriet zo groot.
Er zijn meer mensen die verdriet om
je hebben.
De mensen die van je houden.
Sommige mensen kijken negatief naar
je,
maar zij weten niet wat er aan de
hand is
en of het ooit goed komt.
Veel liefs van je zusje
Verschenen
in de bundel
'Ik wilde
alleen maar rust' © 1999
|
bestellen
verantwoording en auteursrecht
uw belevenissen
naar boven
Verantwoording
en auteursrecht
Bovenstaande verhalen en gedichten
zijn afkomstig uit de bundel 'Ik
wilde alleeen maar rust'. Deze bundel is
samengesteld door Genoveva Hopman: zij heeft oproepen
geplaatst in diverse tijdschriften en heeft uit de
vele reacties een selectie gemaakt.
Meer informatie en een gastenboek
met reacties op deze bundel vindt u via de eigen
pagina van Genoveva Hopman: www.bart.nl/~gaauw.
Bovenstaande verhalen en gedichten
zijn in adhd-land
geplaatst met uitdrukkelijke toestemming van
Genoveva Hopman.
Plaatsing op andere webpagina's is niet
toegestaan. Vanzelfsprekend kunt u wel naar deze
pagina's in adhd-land
verwijzen.
Uw
belevenissen
Op adhd-land komt ook een verzameling van úw
belevenissen in de rubriek ADHD belevenissen.
Wilt ú in een
gedicht of verhaal iets vertellen over ADHD
bij uzelf, uw kind, uw broer, uw zus?
Wat zijn uw
belevenissen met ADHD, zowel negatief als
positief?
Hoe reageerde
de omgeving, de hulpverlening?
Via de rubriek ADHD belevenissen kunt u aan alle geïnteresseerde
bezoekers van adhd-land vertellen wat ADHD voor u betekent of
betekende.
U kunt uw bijdrage sturen aan de redactie van adhd-land via het formulier ADHD belevenissen . Bij dit formulier vindt u een
toelichting.
© ADHD stichting / Genoveva Hopman 1999 - 2000
reacties of vragen? stuur een bericht aan de
redactie
adhd-land is een initiatief
van de ADHD stichting
|