adhd-land

proefabonnement J/M - 3 nummers voor f 15,-

'Daar heb je die moeder met dat rotjoch'

themanummer J/M - vakblad voor ouders, oktober 2000


In oktober 2000 is een themanummer verschenen over ADHD van het tijdschrift J/M - vakblad voor ouders. In dit themanummer stond ook onderstaand artikel.

Zie ook: indexpagina ADHD-themanummer J/M  voor de overige artikelen.




'Daar heb je die moeder met dat rotjoch'

Karin Overmars

 

Genoveva Hopman (43) schreef het boek Ik wilde alleen maar rust! waarin ouders van ADHD-kinderen hun eigen verhaal vertellen. Een oproepje dat zij in diverse tijdschriften en kranten plaatste, leverde honderden reacties op. En nog steeds stromen de brieven binnen. 

'Bij mij in de straat zit een consultatiebureau. Laatst liep er ineens een kindje langs mijn raam, op sloffen en in badjas. Wat gek, dacht ik nog, die hoort niet in zijn eentje op straat te lopen. Op dat moment kwam zijn moeder gillend het consultatiebureau uitgehold. Even later liep ze samen met het kind terug, huilend. Wat herkenbaar, dacht ik. Ik hoefde haar niet eens te vragen wat er met haar kind aan de hand was. 

Mijn zoon Lucas heeft ook ADHD. Hij is op zijn vijftiende definitief uit huis geplaatst. Hij was zo agressief dat hij een gevaar was voor zichzelf en zijn omgeving, zoals de wet het zo netjes noemt. Een moeder die haar kind definitief naar een psychiatrische inrichting brengt, dat is erg. Die dag zal ik nooit vergeten. Ik had gefaald als moeder, vond ik. Duizenden dingen heb ik me afgevraagd. Ik had me er lang genoeg tegen verzet, ook wanneer Lucas zelf zei: "Mam, laat me opnemen." Ik kon dat niet, ik wilde blijven vechten. Maar zijn opname was onvermijdelijk.

Meteen na zijn geboorte had ik al het gevoel dat er iets mis was. Als baby voelde Lucas heel stug aan. Hard, houterig in zijn motoriek. Hij kon uren doodstil in zijn wieg liggen. Maar op het consultatiebureau zeiden ze: "Ach, het is je eerste kind, het loopt wel los." Later werd het: "Pak hem wat harder aan." Ik kan die zinnetjes dromen. Ook mijn man vond het flauwekul: met Lucas was niets mis, het lag aan mij.

Pas toen drie jaar later mijn dochter werd geboren, besefte ik dat mijnż voorgevoel klopte. Lucas was anders. Altijd weglopen, altijd huilen bij het afscheid. Vreselijke driftbuien. Hij had nergens tijd voor. Op de kleuterschool was hij onhandelbaar. Later, op de basisschool, liep hij voortdurend weg. Het omslagpunt kwam pas toen Lucas zeven was en ik hem op eigen verzoek heb laten testen. Toen bleek dat hij in aanmerking kwam voor bijzonder onderwijs, een lom-school, verklaarde iedereen me voor gek. Ook mijn man. Maar Lucas knapte er enorm van op.

Jaren later richtte ik een Scoutinggroep op voor Lucas en zijn klasgenoten. Die kinderen kunnen geen kant op: met een hockeystick slaan ze anderen de hersens in, voor scouting zijn ze te druk, en met voetbal schoppen ze onbezonnen in het rond. Terwijl ze ergens naartoe moeten met hun energie. Mijn scoutinggroep telde 150 kinderen, waaronder een aantal ADHD-kinderen. Ik zag ze bezig en dacht meteen: Ja hoor, het kan haast niet anders. Dit heeft Lucas ook. ADHD-kinderen zijn overmatig druk, hyperactief, erg intelligent maar ongeconcentreerd, en ze hebben problemen met de links-rechts coördinatie. Ik ben meteen naar een neuroloog gestapt. Na tal van onderzoeken werd de diagnose gesteld: ADHD. Lucas was toen veertien. 

Tot die dag was het woord ADHD nog nooit gevallen. Terwijl Lucas al jaren onder behandeling was bij het RIAGG. Ja, natuurlijk zou ik daar achteraf boos om kunnen zijn. Maar dat wil ik niet. Die boosheid neem je toch mee in je opvoeding. En ik was zo blij met de diagnose. Eindelijk erkenning. 

ADHD is een verborgen handicap. Een bepaald deel van de hersenen wordt niet geactiveerd, en zo ontstaat er vreselijke onrust in dat hoofd. Simpel gezegd komt het erop neer dat ADHD-kinderen alle prikkels even hard binnenkrijgen: geluiden, emoties, beelden, gevoelens. Ze kunnen hoofdzaken niet van bijzaken onderscheiden. Als wij in de klas zitten, kunnen we ons afsluiten voor het geluid van een vliegtuig, een kind met een streepjestrui, een ander kind dat zijn neus snuit, een vlinder die door het openstaande raam naar binnen vliegt. 

Een ADHD-kind ziet dat allemaal tegelijk op zich afkomen, in volle hevigheid, en wordt helemaal gek. Dat uit zich vaak in agressie. Daar kan dat kind ook niks aan doen, maar het is wel vervelend als er met scharen wordt gegooid, laat staan als die schaar doel treft. Thuis gaat het behang eraf, er wordt met pijpen geslagen, de kopjes vliegen door de kamer. Kleren worden kapot geknipt, de poep zit tegen de muren. Ga daar als moeder maar aanstaan. En wat zegt de omgeving als jij met je kind aankomt op het schoolplein? "Oh god, daar heb je dat mens weer met dat rotjoch."

Daarom heb ik mijn boek geschreven. Ik heb het in eigen beheer uitgegeven, omdat er bij uitgeverijen werd gezegd: "Schrijf een roman over je kind." Maar het ís geen roman. Het is de realiteit. Als ouder van een ADHD-kind sta je alleen. Er zijn genoeg boeken over ADHD, maar hoe gaan de ouders ermee om, welke taferelen spelen zich achter die voordeuren af?

 Niet iedereen kan omgaan met die driftaanvallen. Toen mijn zoon klein was, nam ik hem in de houdgreep. Later ging ik er gewoon bovenop zitten. Bij de scoutinggroep riepen ouders mijn hulp wel eens in omdat hun kind op tilt sloeg. Ik ben vrij fors, dus hup, ik legde zo'n kind op zijn rug in het gras en ging er bovenop zitten. Ik kwam wel eens gehavend uit de strijd, overal schrammen en builen, maar ik won wčl. Na afloop zei ik: "Weet je, ik vind het zó knap dat je nou weer rustig bent." Niet alle ouders kunnen dat aan. Die worden knettergek, zijn zelf rijp voor de psychiatrie. Maar wat moeten ze? Zit een kind in een rolstoel, dan roept iedereen: "Oh, wat heeft die moeder het zwaar." Die handicap is zichtbaar. Tegen mij zeiden ze: "Geef mij dat kind maar eens een weekje." Het was een desillusie. Als ouder van een ADHD-kind ben je zo geďsoleerd. Naar de supermarkt? Het kind breekt de hele tent af. Een weekje zonder kinderen op vakantie? Onmogelijk.

Lucas kreeg Ritalin voorgeschreven. Later kwamen er nog andere medicijnen bij, maar mijn eerste reactie was: dit is de hemel op aarde. Ritalin is een stimuleringsmiddel, het activeert het deel van de hersenen dat niet functioneert. Maar het werkt ook bloeddrukverhogend. Dat wordt vaak vergeten. Enorm gevaarlijk, vooral omdat Ritalin vaak wordt gegeven zonder dat er gedegen onderzoek naar ADHD is gedaan. ADHD heeft zo veel vertakkingen: Gilles de la Tourette, epilepsie, autisme, ADD, noem maar op. Stel dat een kind epilepsie heeft en hij slikt Ritalin! Of een kindje met een zwak gestel, hoe reageert dat op een stimuleringsmiddel? Ik pleit daarom voor onderzoek door een neuroloog of een kinderarts. Ook moet er lichamelijk en psychologisch onderzoek worden gedaan. Ritalin is niet het snoepje van de maand.

ADHD-kinderen kunnen slecht met emotie omgaan. Lucas heeft een aantal traumatische ervaringen te verwerken gekregen. Het begon met de scheiding van mijn ex-man, die gewelddadig was. Vervolgens was er het seksuele misbruik van zijn zusje - iets dat Lucas helemaal op zichzelf betrok: híj had haar niet goed beschermd, het was zíjn schuld. Toen kreeg ik in 1996 een zwaar auto-ongeluk en raakte blijvend invalide. Ook: zíjn schuld. Dat zou een gewoon kind misschien ook denken, maar Lucas kan die schuldgevoelens niet doseren. Op een gegeven moment was de onrust in zijn hoofd zo overweldigend dat hij het niet meer zag zitten. Hij deed een aantal zelfmoordpogingen. De grens was bereikt. 

Nu gaat het redelijk goed met Lucas, hij is bijna achttien. Een psychiatrische inrichting is een gevangenis, daarom ben ik zo blij dat hij binnenkort op kamers mag. Daar wordt hij intensief op voorbereid. Thuiswonen kan niet, zeggen de deskundigen. Ik weet niet of het waar is.

Elke moeder wil haar kinderen bij zich houden. Maar je moet op de hulpverlening leren vertrouwen, anders kunnen zij ook niet werken. Ik moet Lucas steeds verder loslaten.'

Karin Overmars

 

Ik wilde alleen maar rust is te verkrijgen door overmaking van f 20,– op bankrekening 52 46 43 229 t.n.v. Genoveva Hopman in Tilburg, o.v.v. 'ADHD-boek'.

Zie voor meer informatie de rubriek Boeken van adhd-land. U vindt hier ook enkele bijdragen uit deze bundel. 

© J/M / Weekbladpers Tijdschriften 2000

Nabestelling ADHD-themanummer J/M:

U kunt, zolang de voorraad strekt, het oktobernummer van J/M
nabestellen voor f 7,95 plus f 1,50 portokosten ( is f 9, 45 totaal).


U kunt hiervoor bellen naar de redactie van J/M:

020 - 55 18 406

en vragen naar Hannelore Peeters of Suzanne Beynon.

  


  Zie ook het ADHD-themanummer van Psychologie Magazine oktober 2000:   
  De hersenstorm  


Dit artikel is voor het eerst verschenen op Internet op adhd-land met toestemming van de redactie van J/M.

Opname van dit artikel in ons archief betekent niet dat de redactie van adhd-land of de ADHD stichting het eens zouden zijn met de in deze uitgave van J/M gedane uitspraken of instaan voor de juistheid van daar gegeven informatie.

Zoek in geval van twijfel contact met een bevoegd hulpverlener en voer wijzigingen in voorgeschreven medicatie niet door zonder overleg met de voorschrijvend arts. 

Overname op andere webpagina's alleen toegestaan als de volledige tekst wordt overgenomen (inclusief deze voettekst)

(5 mei 2001)

© J/M  /  ADHD stichting 2000 - 2001

Vragen & opmerkingen? Stuur een bericht aan de redactie

adhd-land is een initiatief van de ADHD stichting